Nintendoweb

Hier begon zo'n beetje de carrière van Mario, een succesvol debuut, of een aarzelende start?

Mario begon zijn illustere carrière in deze game. Zelfs zijn naam was nog niet Mario, maar Jumpman. In de game is hij overigens al herkenbaar aan zijn rode petje en tuinbroek. Leuk weetje is dat Jumpman er zo uit ziet omdat dit ruimte bespaarde, karakters met meer pixels zou te veel ruimte in beslag nemen. En met die ruimte is het niet goed gesteld, blijkt al snel. De game is een overzetting van de arcade hit die Nintendo op de kaart zette. Nu kon men thuis eindelijk op een NES Jumpman langs die tonnen leiden, naar de grote aap. Al snel blijkt echter dat de game behoorlijk gelimiteerd is. Welgeteld zijn er drie levels te vinden in de game die je kunt doorlopen, ten opzichte van de arcade versie is het tweede level (met heen en weer bewegende lopende banden) geschrapt. Wat overblijft zijn drie leuke levels.

Het doel in elk level is vrij simpel, jezelf naar de top van het scherm platformen om zo bij Donkey Kong te komen. Het eerste level zal je vooral moeten springen over tonnen die naar beneden komen rollen, en soms op gemene wijze via een trap naar beneden komen rollen, in plaats van via de metalen balken. Het is hier dus goed kijken geblazen en goed timen door over de tonnen te springen en het juiste moment kiezen om een trap op te gaan.

Het tweede level is een level waarbij je goed moet kijken wat er gebeurt met een soort springveer die om de tijd naar beneden wordt gegooid. Door goed te timen is het precies mogelijk om tussen de veren door te lopen en de laatste trap op te klimmen naar het platform waar Donkey Kong op staat. In het derde level is het de bedoeling om acht verbindingsstukjes tussen de metalen balken weg te halen door er simpelweg overheen te lopen. Ondertussen lopen (vliegen) er door het level spookachtige wezentjes die je het leven zuur proberen te maken.

Hierna, heb je de game uitgespeeld! Ja, je leest het goed. Welgeteld kan je dit spel binnen een paar minuten uitspelen. Als ‘foefje’ is er nog in gestopt dat je elk level opnieuw weer gaat spelen, maar nu komen er meer tonnetjes naar beneden zetten, en springt de springveer sneller. Toch blijven het nog steeds dezelfde levels. In het hoofdmenu kan je overigens kiezen of je een A-game (makkelijk) of B-game (moeilijk) wil spelen, maar dit verschil in moeilijkheidsgraad is moeilijk te bespeuren. Het is daarom ook de vraag voor eenieder persoonlijk hoe vervelend dit gevonden wordt. Je kan je prima vermaken door te kijken hoe ver je komt zonder dood te gaan, maar persoonlijk ben ik meer van de variatie door middel van uitgebreidere levels, in plaats van dezelfde structurering met wat meer rollende tonnetjes of hoger springende springveren. In het spel zit ook nog een tweespeler-mode ingebouwd, maar dit houdt simpelweg in dat je de levels doorspeelt, totdat je doodgaat, en dan mag de ander het proberen. Dit is waarschijnlijk vooral leuk als je probeert zo vaak mogelijk achter elkaar de drie levels probeert door te spelen, maar het heeft geen nieuwe gameplay. Het is echt iets wat je heel af en toe een kwartiertje spelen zult, alleen of met iemand anders, om vervolgens een andere game te gaan doen.

De gameplay. In het begin zal het wellicht even wennen zijn, maar elke kleine val betekent gelijk: dood!. Soms is dit echter op het belachelijke af, een minimaal hoogteverschil kan je al de das omdoen (als je bijvoorbeeld van een bewegend platform op een ander platform wil springen). Soms voelt de game daarom nogal onvergefelijk aan. Hiernaast trekt de zwaartekracht nogal hard. Als je met een redelijke vaart ergens vanaf holt zal je loodrecht naar beneden sodemieteren, niet dat dit erg storend is, want ergens vanaf hollen is in een platformer toch al snel dodelijk. Toch is dit een punt dat wederom valt onder die soms vreemde onvergefelijkheid. De vergefelijkheid lijkt bij vijanden veel groter, het over tonnen springen komt niet heel erg nauw, en ook praktisch in een vijand staan heeft geen gevolgen. Het meest exemplarisch is nog wel dat in het tweede level de timing ten opzichte van de springveren niet al te nauw hoeft te zijn. Zodra de laatste ladder beklommen is, heb je het level uitgespeeld, maar meer dan eens zal Jumpman gewoon met zijn halve lichaam in een springveer staan nadat je op de trap staat.

Naast de vreemde (on)vergefelijkheid is de game wel verslavend, het over tonnen heen springen en het timen wanneer ladders beklommen moeten worden voelt goed aan. Helaas zijn de drie levels niet buitengewoon lastig, maar het wordt zeker spannender als de levels moeilijker worden gemaakt. Helaas is het in zoverre verslavend dat je waarschijnlijk een enkel potje zal spelen totdat je game over bent, dit kan na tien minuten zijn, dit kan na een kwartier zijn. Hierna stop je er weer mee. De levels blijven overigens perfect bij staan, zodra je de game weer eens oppakt na lange tijd zal je direct weer weten hoe je ze moet doorlopen. Grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. Jumpman kan je zien als Mario, maar dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Donkey Kong ziet er als gevaarlijke aap nog goed uit, en ook is er duidelijk een damsel in distress te ontdekken (inderdaad, Pauline), maar verder zijn de levels simpel aangekleed met rode metalen balken en wat bewegende onderdelen. Het is niets bijzonders, vooral omdat het toch ietwat weinig variatie heeft en dan helpt het feit van slechts drie levels niet echt mee.

Het geluid is het laatste opvallende. Donkey Kong maakt een duidelijk diep geluid als hij op zijn borstkas loopt te meppen en ook Mario heeft eigenzinnige voetstappen die te horen zijn. Het geluidje als je doodgaat is irritant hoog, wat precies klopt, je wil niet doodgaan door dat irritante piepdeuntje. Overigens is het beste geluid te horen zodra je de game opstart (en in het hoofdmenu op start drukt), een donker deuntje begint te spelen, alsof je weldra in een duister avontuur gaat stappen

Conclusie
Donkey Kong is een klassieker, laat daar geen twijfel over zijn, maar het is toch wel heel moeilijk om positief te blijven over de game. Met slechts drie levels wordt het al snel een herhalingsoefening, en is het spel eigenlijk alleen leuk voor af en toe een korte speelsessie. Soms is de game ook vreemd in zijn vergevingsgezindheid en is het grafisch niet echt bijzonder. Het geluid is goed verzorgd en past goed.

	Naam: Donkey Kong	5 van de 10 Gebruikersscore: 4.5
	Ontwikkelaar: Nintendo
	Jaar: 1986
	Genre: Platform
	Wii-punten: 500
	Wii-release: 8 december 2008

Geschreven door: Vincent

---

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen een reactie plaatsen.

blijheid		Sat 11 Jul 09
L0L

blijheid	4.0 / 10	Fri 10 Jul 09
Ik ken betere games, wordt wel erg saai na een tijdje.

Jordy	5.0 / 10	Sun 10 May 09
Wat een draak van een game is dit, maar wel een classic :D