You are here: Home

Nintendoweb

The Legend of Zelda doet haar naam in ieder geval eer aan. Het is immers een legendarisch spel die de norm creëerde voor de rest van de serie. Maar ook legendes vervagen in de loop van de tijd. Is dit ook het geval bij deze NESklassieker?

The Legend of Zelda

Een klassieke dungeon.

Legendarisch vanwege de vele vernieuwingen die dit spel in zich herbergde. Zo was het de eerste home console game die een savefuntie in zich droeg, maar ook de gameplay was vernieuwend. Totdat The Legend of Zelda uitkwam waren alle games 2D sidescrollers, maar deze game veranderde dat. Je volgt de actie namelijk in een overhead, omdat de 'camera' een soort topview/birdview in neemt. Het zijn natuurlijk allemaal punten die werden doorgevoerd in de Zeldagames die volgde: Een serie was geboren.

Het verhaal is simpel. De kwaadaardige Ganon wil de Triforce opeisen zodat hij over het land kan heersen. Echter, prinses Zelda heeft hier een stokje voor gestoken door de Triforce in 9 delen te splitsen. Maar om te voorkomen dat Zelda verteld waar de stukken liggen, heeft Ganon Zelda gekidnapt. En hier komt Link in het verhaal, want jij bent de enige die Zelda en Hyrule kan redden door de 9 triforce stukken te pakken te krijgen en Ganon te ‘vernietigen’.

In vele opzichten is dit DE archetypische Zelda-game. Met andere woorden, alle Zelda-games zijn terug te brengen naar deze NESgame. Alle basis ligt bij dit spel. Denk maar eens aan alle karakters die voor het eerst geïntroduceerd werden in de game en de verschillende items. Want ja, Link zonder zwaard/bommen/pijlen/boemerang is gewoon een nietszeggend figuur in een raar groen pakje. Maar vooral de gameplaymechanica van deze game is, als we heel eerlijk en objectief zijn, ongeëvenaard.

The Legend of Zelda

Reclame voor medicijnen was in die tijd net
een tikkeltje aggressiever.


Immers, dit spel is de aard en de kern van alle Zelda’s die volgen. Hiermee probeer ik iets uit te leggen dat lastig onder woorden te brengen is. Denk bijvoorbeeld aan de dungeons. In The Legend of Zelda kun je een kaart en een kompas vinden. Daar blijft het bij, want verder zijn er geen hulpmiddelen meer te vinden. Het punt is hier dus dat je je maar ‘moet’ redden met de minimale informatie die het spel je aanreikt. Pas als je de kaart hebt gevonden, kun je erachter komen dat je sommige muren met een bom kapot kunt maken. Dit heeft dus ook als gevolg dat je de dungeon op meerdere manieren kunt uitspelen. Meerdere routes. Met als gevaar: Je mist enkele dingen. Het is dus echt de essentie die je krijgt, voor de rest moet je alles zelf uitvinden. Al in Zelda: A Link To The Past begon de ontwikkeling zich in te zetten dat je al in een gespreid bedje terecht kwam. Je werd de goede richting ingestuurd. Dat is bij deze game duidelijk niet het geval. Als je het spel voor het eerst speelt, is er voor je een grot waar je je zwaard kunt vinden. Echter, loop je er voorbij, heb je geen zwaard. Niemand geeft je die aanwijzingen. Het is dus een spel dat niet voor iedereen is weggelegd, omdat het ‘trial & error’ is en je moet dus ook blijven proberen en uitvogelen. Eigenlijk een voorbeeld van een ultieme retrogame.

Als we verder kijken, komt al snel de muziek langs. Een van bekendste –en wellicht ook beste- soundtrack werd in dit spel geboren. Een track die je volgt waar je ook heen gaat, een zeer pakkende en onderbouwende soundtrack die het verschil tussen de bovenwereld en de onderwereld (dungeons) versterkt. Het is een bepaalde ‘flow’ (zonder hier ook maar enig verband te willen leggen met “muziekanten” als 50 rupees....uhh, ik bedoel 50 cent) en daarom schroomde de makers van Zelda: A Link To The Past zichzelf ook niet om deze tune te hergebruiken. Het is een van die punten die de belangrijkheid van deze NESgame nog maar eens benadrukt.

Ook de dungeonmuziek is pakkend. Nee, helaas heeft niet elke dungeon zijn eigen thema, maar meer kunnen we ook niet eisen. De muziek die er wel is, is gewoon zeer sterk tot uitvoering gebracht. Men zegt wel eens dat retrogames de beste games zijn, omdat men moest werken met beperkingen. Soundtracks moesten pakkend zijn, omdat je niet kon terugvallen op sterke boxen. En het blijkt eens te meer, want deze game heeft melodieën geïntroduceerd waar nu nog op voortgeborduurd wordt. De in-game soundeffects doen gewoon hun werk, het geeft aan met welk item je te maken heeft. Eigenlijk is alles tot in de puntjes verzorgd.
The Legend of Zelda

Een eindbaas.

De graphics zijn, naar huidige maatstaven, primitief te noemen. Maar het past perfect bij de topview gameplay waar deze game over beschikt. Sprites en items zijn vooral in stelling gebracht voor de gameplay. Hierbij wordt gedoeld op de ‘dode’ objecten zoals rotsvormingen, bomen, blokjes en meer van dat basale items. De meeste aandacht is besteed aan de afzonderlijke sprites, want de animaties zijn goed vormgegeven. Vooral het raken van de verschillende vijanden is duidelijk en daarnaast zijn de animaties van de wapens zeer sterk uitgewerkt. Nogmaals, deze game is geen grafisch meesterwerk. Misschien zelf niet eens in de tijd van de NES, want het moest werken met een geheel nieuw concept en alles stond dan ook in dienst van de gameplay. Het is vooral de stijl die met de graphics gecreëerd werd. En dat is ook de stijl die we vandaag de dag nog kennen.

Conclusie
Dit is de Zelda waar alles begon (toegegeven: Er is nog een Game&Watchvariant van de serie, maar dat kun je moeilijk een startpunt noemen). Qua echte retrogameplay, waarbij ik me terdege bewust ben van het feit dat dit je kan gaan tegenstaan (zeker als je de gemakken van een next-gen Zelda gewend bent), is dit een must-play. Ik durf zelf zo ver te gaan dat ik zou willen zeggen dat je dit spel als zichzelfrespecterende Zeldaspeler eigenlijk moet spelen, omdat dit DE zelda is. Dat zie je aan het vernieuwende camerastandpunt toen (overigens nog steeds actueel) met de bijbehorende grafische weergave, of de muziek die iedereen nog steeds kent. Met dit spel speel je een stukje gamegeschiedenis...

score
boxart Naam: The Legend of Zelda
9

van de 10



Gebruikers score: N/A
Ontwikkelaar: Nintendo
Jaar: 1987
Genre: Adventure
Wii-punten: 500
Wii-release: 8 december 2006

Geschreven door: Vincent


Alleen geregistreerde gebruikers kunnen een reactie plaatsen.

Er zijn op dit moment (nog) geen reacties.