Fzero | SNES | Virtual-Console

SNES Review: F-Zero

F-Zero is een van de eerste spellen voor de SNES. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Oftewel, hoe beviel deze racegame op de Super Nintendo?

Kies je coureur

Als je de game aanzet verschijnt direct het titelscherm met de keuze tussen toernooien, time-trails of records. De eerste twee spreken redelijk voor zich, bij de derde optie kun je nog een rustig je snelste tijden doornemen. In F-Zero kan je kiezen uit vier verschillende karakters. Dit zijn Samurai Goroh (Fire Stingray), Dr. Stewart (Golden Fox), Pico (Wild Goose) en natuurlijk Captain Falcon (Blue Falcon). Elk voortuig heeft zijn eigen sterktes en zwaktes. Zo heeft de een een hogere topsnelheid, terwijl de ander beter accelereert. Als je eenmaal aan een race begint, ziet het er binnen de baan goed uit. Buiten de baan kan je echter zien dat er weinig aandacht was voor de omgeving. In F-Zero is de achtergrond is gewoon te kaal; je ziet maar één kleur en dan nog heel pixelachtig ook. Misschien heeft het te maken met de hoge snelheden, maar dan nog: Het is niet slecht, maar je vliegt zeker niet de bocht uit omdat je je vergaapt aan de mooie omgeving.

De controls in de game zijn makkelijk te hanteren. Gasgeven gebeurt met B, Turbo’s gebruik je met A en met de X en Y kan je remmen. Wat vernieuwend was aan de game is dat met L en R naar links en rechts “geslide” kan worden. Je kunt zo scherp de bocht insturen en de concurrenten ontwijken. Tevens heeft elke wagen een energie meter. Bots je tegen een vangrail of een concurrent aan dan zal dat schade opleveren. Ook het gebruik van turbo’s gaat ten koste van je energiemeter. Is deze leeg dan ontploft je wagen. Gelukkig kun je je energiemeter wel opladen op gekleurde gedeelten van de baan.

De futuristische banen van F-Zero

Toffe deuntjes en herkenbare deuntjes die je nu nog in de Super Smash Bros. serie hoort. De muziek is nog steeds goed voor de nieuwe generatie games. De andere achtergronddeuntjes zijn ook goed. De muziek is bovendien bijzonder goed aangepast aan de levels. Bij een level als Silence hoor je haast niks, maar bij Death Wind hoor je weer veel geruis en rock. Ook met de geluidseffecten zit het wel goed, met de muziek is alles dik in orde.

De single player bestaat uit 3 toernooien. Dit zijn de Knight, Queen en King league. Elk toernooi bevat 5 tracks. Zo kom in dit deel al langs Mute City, White Land, Death Wind en natuurlijk Sand Ocean. Aan het einde van een cup is het echter niet duidelijk op welke positie je geëindigd bent. Het enige wat er gebeurd, is het saven van de snelste tijden. Een ander opmerkelijk feit is dat je meer dan vier tegenstanders hebt. De rest van het veld heeft hetzelfde type wagen als de overige karakters. Zo kun je dus 2x door een roze voertuig ingehaald worden. Jammer dat ze niet voor een ander kleurtje hebben gekozen. Dit was wat overzichtelijker geweest.

In de toekomst rijden we blijkbaar op lava

Dan natuurlijk nog de multiplayer... deze ontbreekt. Een racegame wil je altijd in een multiplayer modus spelen, helaas is hier geen boodschap aan gegeven. Zo zul je je dus alleen met de cups en time-trials moeten vermaken. Een kenmerk uit de serie is echter wel de snelheid. In de game zal je maximumsnelheiden halen van zo’n 400/500km. Helaas is het op de SNES nog moeilijk te geloven dat je daadwerkelijk zo snel gaat. In latere delen is dit echter wel het geval.

Conclusie
F-zero introduceerde de futuristische racegames. In de toekomst, op vreemde banen, gekke jumps en een hoge snelheid. Daarnaast was het ook een van de eerste games waarbij je schade aan je auto kon oplopen. Helaas was de eerste versie nog niet optimaal. De grafische kwaliteit had beter gekund en de multiplayer modus ontbrak. Het geluid en het idee achter de game waren echter wel goed. Latere delen uit de serie laten zien dat deze serie bestaansrecht heeft. Misschien niet zo klassiek als de fans doen denken, maar het is zeker geen slecht spel.