Pac-Attack | SNES | Virtual-Console

SNES Review: Pac-Attack

Pac-man en Tetris waren allebei monsterhits, zorgt de samenwerking voor een nieuwe hit?

Tetris met spookjes

In Pac-Attack vertolkt Pac-Man samen met Tetrisblokken de hoofdrol. Het doel van het spel is simpel, je krijgt de klassieke Tetrisblokken, maar af en toe zitten er spookjes tussen. Na een aantal blokpartijen krijg je dan een Pac-Man die alle spookjes op zijn weg liggen opvreet. Dit klinkt simpel, ware het niet dat Pac-Man zich niet laat besturen en zijn eigen route kiest.

Het ultieme doel van het spel is om alle spookjes weg krijgen, maar vaak zal dit niet lukken, omdat de Pac-Man net de verkeerde kant opkijkt en net een paar spookjes mist. Het is met dit spel dan ook de truc om te zorgen dat je een mooie route opbouwt voor je Pac-Man. Vaak genoeg zal bij het spel ook voorkomen dat net het laatste spookje ergens ingebouwd zit doordat je er een Tetrisblokje op hebt laten vallen. Iets wat vaak voorkomt is goed te zien op het rechterplaatje, een spookje zit in een ‘gat’, en Pac-Man zal daar in ‘vallen’, maar zal dus alleen dat spookje opvreten en vele overlaten. Krijg je niet alle spookjes te pakken voordat je Pac-Mannetjes op zijn is het jammer maar helaas: opnieuw proberen!

Dit ziet eruit als een slecht Boulderdash level

De muziek in het spel is niet echt noemenswaardig. Welgeteld zijn er drie muziekjes van ongeveer twintig à dertig seconden die constant worden herhaald. Dit is niet zo erg, maar ze zijn erg irritant, want je hoort ze constant. Dit heeft voor een groot deel mijn plezier vergald. Verder zijn er nog een aantal geluidseffectjes voor het weg krijgen van een rij Tetrisblokken, of het snel uitspelen van een level. Niets bijzonders, maar gelukkig niet irritant, zoals die muziekjes wel kunnen worden na verloop van tijd.

Vaak houden puzzelspellen zich echt bij de gameplay. Geen grafische effecten, maar sprites en achtergronden in dienst van de gameplay. Er zijn dan ook maar een paar animaties, de spookjes bewegen niet grappig als ze staan te ‘wachten’, alleen als ze door een verandering in het veld een aantal verdiepingen naar beneden storten vallen ze achterover. Als de Pac-Man in beeld komt worden ze wel blauw, net zoals bij de originele Pac-Man, dat is wel leuk gedaan. De graphics zijn allemaal erg basaal en de enige afwisseling zit hem in de achtergronden.

Het spel bevat drie modes. 1P-mode, Puzzle-mode en VS-mode. De 1P-mode is er alleen om een highscore neer te zetten. Deze mode heeft een soort special move. Als je lang genoeg hebt gespeeld komt er een fee die eventueel ingesloten spookjes kan vernietigen. Deze speciale move wordt opgeladen met een toverstaf, maar hoe dit gebeurt, op score, opgevreten spookjes of iets anders is niet duidelijk. Bij een speciale move verwacht ik trouwens ook wel iets meer dan een klein feetje die ik nu te zien kreeg. Het had net zo goed een vliegje kunnen zijn dat met minuscuul effectje ‘uit elkaar valt’, maar wel het halve veld aan past.

De VS mode

De Puzzle-mode bestaat uit 100 levels waar je je doorheen moet worstelen. Jammer is alleen dat er kans bestaat dat je een uur over level 20 doet, maar over level 21 t/m 26 tien minuten. In de Puzzle-mode komen er een paar elementen bij, welgeteld twee! Dit klinkt mager, en dat is het ook wel. Maar ondanks de schijnbare beperkingen, is het de makers toch gelukt om mij te blijven boeien, tot de latere levels (vanaf 55 ongeveer). Bij de latere levels lijken pech en geluk een steeds grotere rol in te nemen. Hoe goed je ook een rij neerzet voor je Pac-Man, als deze eenmaal komt en hij kijkt net de verkeerde kant op, dan is het jammer, maar dan haal je het niet. Dit gebeurt meer dan regelmatig en het lijkt af en toe daarom ook meer geluk dan wijsheid als je een level hebt gehaald. Als je een blokje krijgt om te droppen, krijg je de volgende rechts in je beeld ook al te zien, het is alleen jammer dat je niet weet hoe Pac-Man zal worden ‘gedropt’, dus vooruit denken is er gewoon niet bij. Dit komt meer dan eens voor en het zorgt er voor dat je de cartridge soms liever in het haardvuur gooit, dan dat je blijft proberen.

Een laatste nadeel van de Puzzle-mode is het paswoordsysteem, in elk level is rechtsonder te zien wat de code is van het level. Allemaal leuk en aardig, maar als ik zit te puzzelen wil het nog wel eens voorkomen dat ik niet mijn hele scherm bekijk, maar alleen het echte speelscherm. Het is daarom ook een paar keer voorgekomen dat ik een aantal levels overnieuw moest spelen, omdat ik de code nergens had neergekalkt. Het wachtwoord bestaat trouwens uit drie letters, dus op zich zou je ook het wachtwoord kunnen breken in plaats van al die levels overnieuw te spelen, waarschijnlijk ben je dan sneller, vooral bij de latere levels.

De VS-mode is tegen elkaar, een mooie mode waarbij je kan laten zien wat je kan tegenover iemand anders. Zoals bij bijna elk spel geeft dit wel een toegevoegde waarde. Het is alleen jammer dat veel puzzelgames deze 2 speler optie hebben, dus ik vind niet echt een groot pluspunt.

Conclusie
Puzzelspellen hebben nooit de reputatie gehad van grafische wonders met muziek van hoogopgeleid musici. Bij Pac-Attack was dit ook het geval. Op het gebied van de gameplay kom ik een leuk concept tegen. Het puzzel-principe is leuk, maar nog niet goed genoeg uitgewerkt. Met de puzzels ben je een tijdje zoet, maar of je het uitspeelt is een tweede. Na verloop van tijd heb je het gevoel dat je moet hopen op een mazzeltje, dan dat je je skills kan toepassen. En ja, een puzzelspel moet toch draaien om spelerskwaliteiten niet om geluk.