Nintendoweb

Street Fighter is ondertussen één van de bekendste 2D fighting games, was hij op de Super Nintendo ook al zo goed?

Street Fighter, wie kent deze serie fighting games nu niet? Het begon allemaal in de arcadehallen, en al gauw kregen ook de consoles hun versie. Eén van deze was Street Fighter II Turbo op de Super Nintendo. Kan deze game tippen aan de arcadeversie? Kan hij het ook opnemen tegen andere fighting games uit die tijd?

Street Fighter II Turbo is een 2D fighting game, dit genre is al een hele tijd aanwezig in de gamesindustrie en nog steeds worden dergelijke games gemaakt. Waarschijnlijk is Street Fighter ook één van de bekendste van deze 2D fighting games, samen met enkele andere grote namen zoals King Of Fighters. Het draait hier allemaal rond straatgevechten om zo de titel “Grand Master” te beheren. Allerlei straatvechters vanuit de hele wereld nemen deel aan dit toernooi, aan jou om te bewijzen dat je ze aankan.

De controls in de Street Fighters zijn al altijd hetzelfde geweest, je hebt zes verschillende standaardbewegingen. Namelijk zwakke slagen, middelmatige slagen, harde slagen en hetzelfde geld voor de schoppen. De controller van de SNES is dus zeer goed geschikt voor deze game, iedere knop wordt benut. Maar een fighting game zou algauw gaan vervelen als je enkel deze standaardbewegingen kan uitvoeren, niet? Daarom heeft iedere straatvechter ook zijn eigen portie speciale bewegingen. Zo kan Ryu een vuurbal lanceren naar zijn tegenstander en kan Vega zijn lenigheid en wapen gebruiken om de klauwrol uit te voeren. Zo heeft iedere straatvechter ziin eigen bewegingen die echt bij hem of haar passen. Maar ook kan iedere vechter een worp uitvoeren door dicht bij de tegenstander te staan en hem dan aan te vallen met een vuistslag. Dan zal hij, als alles goed zit, de vijand vastgrijpen en hem ergens wegwerpen of hem vasthouden en verschillende slagen uitdelen erop.

Maar natuurlijk zit er in deze game ook een multiplayeroptie, want een fighting game leeft simpelweg voor deze optie. Zo kan je je skills uittesten tegen je vrienden die ook wil in zijn voor een potje straatvechten zonder regels. Hoezo geen regels? Dat klopt, want er zijn personages die bewegingen uitvoeren die je niet zomaar zal meemaken in een professioneel toernooi met regels. Zo kan Blanka zijn tegenstander bijten met zijn vlijmscherpe tanden en gebruikt Vega, zoals al eerder gezegd, een wapen. Maar als je het moe komt om telkens tegen die zwakke CPU’s te vechten kan je gelukkig de moeilijkheidsgraad instellen naar een hoger niveau. Als je over het gemiddelde niveau het spel uitspeelt, krijgt iedere personage ook zijn eigen eindfilmpje. Dit is iets wat je niet krijgt als je op een makkelijker niveau gaat spelen. Ook zul je doorgaans de vechten drie bonusrondes krijgen waarin je weer punten kan verdienen om de high scores te breken. Zo zal je in de éne ronde een auto moeten vernietigen, in de andere een stenen muur en in de derde moet je zoveel mogelijk tonnen vernietigen die van een lopende band afrollen. Een leuke extra aan deze al zeer goede game.

Wat ook een goede optie is, is dat Street Fighter II Turbo meer dan twee keer zoveel personages heeft als het originele Street Fighter II, er zullen namelijk twaalf straatvechters tot je beschikking staan met elk hun eigen achergrondverhaal en bewegingen. Zo zal de éne enorm krachtig zijn maar trager en zal de andere superlenig zijn maar niet zo krachtig. Voor ieder wat wils dus. De gevechten zelf zullen, zoals de titel al doet vermoeden, aardig snel gaan. Je hebt de optie om gewone snelheid te kiezen, maar ook kan je een turbogevecht instellen die toch wel veel meer aanspreekt omdat de vechters dan vloeiender gaan bewegen en het spel net iets realistischer overkomt dan. Deze turbo-optie zit sindsdien in iedere Street Fighter, het begon allemaal met deze.

Grafisch gezien ziet het spel er zeer netjes uit, de personages zien er goed herkenbaar uit en ook aan de verschillende stages is aardig wat aandacht besteed. Zo zullen er in de meeste stages animaties in de achtergronden zitten, bijvoorbeeld een groepje mensen die de vechters zit aan te moedigen of olifanten in een Indisch paleis. De personages zelf zien er ook goed uit, iedere aanval zal een andere animatie hebben, dus een zwakke slag en een harde slag zullen er toch helemaal anders uitzien. Ook met het geluid zit het goed, de aankondigingsstem was voor die tijd goed gedaan, maar er werd al beter gezien in andere games op de SNES. De muziek daarentegen is weer helemaal in orde, deze muziek werd sindsdien nog verschillende malen gebruikt in andere Street Fighter games, alleen dan geremixed of verbeterd. Ook zullen sommige personages hun eigen kreet laten horen als ze een speciale aanval lanceren op hun tegenstander. Zo zal Ken de kreet “Tatsu-Maki-Sen-Pu-Kyaku” laten horen tijdens zijn wervelwindschop en zal Dhalsim “Yoga Flame” laten horen als hij, jawel, zijn yoga flame aanval uitvoert. Kleine details, maar ze maken het spel des te aangenamer om te spelen.

Conclusie
Zoals je waarschijnlijk al kon uitmaken uit deze review, ben ik zeer tevreden over Street Fighter II Turbo. Fans van fighting games moeten deze game zeker weten uitproberen, vooral de liefhebbers van 2D fighting games zullen hierbij smullen want iedere Street Fighter game stond tot nu toe garant voor kwaliteit. En dat is bij deze niet minder. Het spel oogt mooi, de muziek zit goed en met de gameplay kan het ook niet mis gaan. Ook mensen die niet zo van fighting games houden moeten deze toch eens uitproberen, want het is net als de andere edities van Street Fighter II een klassiekertje uit de serie.

	Naam: Street Fighter II Turbo	8 van de 10 Gebruikers score: N/A
	Ontwikkelaar: Capcom
	Jaar: 1993
	Genre: Fighting
	Wii-punten: 800
	Wii-release: 20 juli 2007

Geschreven door: Mitch Herreman

---

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen een reactie plaatsen.

Er zijn op dit moment (nog) geen reacties.