NBA Live '99

N64 Review: NBA Live '99

Na de SNES verscheen de NBA Live ook op de N64. Hoe is het gesteld van de kwaliteit van deze EA-serie?

Eerst maar beginnen met oefenen.

De serie NBA Live is al aardig oud. Al in 1994 kwam de eerste van de Live serie uit. Zijn oorsprong vindt dit spel echter nog op de SNES. NBA Playoffs was hiervan de titel. Ook werd er nog een titel uitgebracht ter ere van de spelen van 1992. Zoals te zien is hebben de makers flink wat ervaring als het gaat om het maken van een basketball game, maar zijn is die ervaring ook terug te zien in Live ’99?

Zoals het een sportgame betaamt uit een langlopende reeks, zijn de opties in dit spel gigantisch. Is het in de eerste delen voor de SNES is het al mogelijk om een compleet seizoen af te werken, in Live ’99 is dit logischerwijs nog steeds het geval. Daarnaast kan je allerlei instellingen omtrent de wedstrijd doen. Je kan volgens de officiële regels spelen (passen binnen zoveel seconden, niet op je eigen helft terugpassen, etc.), maar deze regels kan je ook uitschakelen. Kortom, deze game is zowel een simulatie- als een arcade- basketballgame.

Hoeveel vingers steek in op?

Naast dit alles kan je ook besluiten je te begeven op de transfermarkt om betere spelers aan te trekken. Ook hier is alles waarheidsgetrouw gemaakt, er zijn namelijk transfer-windows en niet elke speler wil naar je club toe komen. Hiernaast kan je besluiten je eigen speler in elkaar te knutselen, wat best aardig is, aangezien je ook de lengte en postuur van de speler kan bepalen. Een 2.20 meter lange boom van 50 kilo (oftewel, een wandelend skelet) is zo gemaakt. (Dit is trouwens de enige echte belangrijke toevoeging ten opzichte van de SNES versies!) Uiteraard is het goed dat al deze opties in het spel zitten, maar het belangrijkste is natuurlijk hoe het spel zelf speelt.

Het spel is eenvoudig onder de knie te krijgen. Er zijn de standaardknoppen die eigenlijk in elke EA Sports game voorkomen. Eentje voor rennen, een ander voor passen en een schietknop. Ook is het vrij makkelijk om driepunters en slamdunks te maken. Je staat buiten de cirkel, houd de schietknop in en laat hem los als de speler op het hoogste punt van sprong is. Een slamdunk is zo mogelijk nog eenvoudiger, je sprint richting de basket, houd de schietknop in en…boem! Een dunk en twee punten erbij.

Natuurlijk kan je ook dunken in een basketbalgame.

Ook grafisch is deze game goed, sterker nog, het spel ziet er echt goed uit. Elke speler is goed te herkennen. Ook al ben ik niet de grootste basketballkenner, een Kareem Abdul –Jabbar, Dennis Rodman of natuurlijk Air Jordan zijn perfect te herkennen. Dit is absoluut een knap staaltje, aangezien vergelijkbare sportgames een stuk zwakker scoren op dit punt, zoals World Cup '98. Jammer genoeg gaat deze grafische schoonheid ernstig ten koste van de gameplay. Een framerate hoger dan 24 (wat het absolute minimum is voor een soepele beweging) is eerder een uitzondering dan een regel. Eigenlijk zit je constant naar een haperend beeld te kijken. Hierdoor lijken de animaties die in het spel zitten ook gelijk een stuk hakeriger en slecht afgewerkt, terwijl dit niet zo hoeft te zijn. Een groot deel van het spelplezier wordt behoorlijk vergald.

Naast deze te lage framerate die absoluut niet door de beugel kan (!) zit er nog een aardige tekortkoming in de game. Het geluid is niet echt spectaculair te noemen…vooral omdat het nogal ontbreekt. Ook piepen de schoenen van de spelers en maakt de bal een echt “stuitergeluid”. Commentators zitten er ook in het spel, je hoort ze echter alleen als je een dunk maakt of een mooie driepunter. Een spelersnaam moet ik ze nog horen zeggen, laat staan een beetje commentaar of het passen. Ook het publiek houdt zich opvallend stil. Hoe mooi je dunks ook zijn, na twee seconden juichen wordt het publiek weer net zo stil als daarvoor. Het traditionele trompettergeschal met de kreet CHHAARRGGEE!!! zorgt voor een welkome afwisseling in de overdonderende stilte.

Conclusie
NBA Live ’99 heeft een flink aantal opties die eigenlijk al sinds de SNES-versie in het spel zitten, met als toegevoegde waarde het zelf kunnen creëren van spelers. Het spel ziet er prachtig uit en heeft een simpele besturing. Helaas wordt het spel nooit echt leuk doordat de framerate echt veel te laag ligt, het commentaar niet goed is en het publiek ook niet voor sfeer kan zorgen. Kortom, wil je een spel dat er mooi uitziet maar niet goed speelt, dan is dit het spel voor jou!